Spul

Ik heb niet zoveel spullen. Mijn huisraad bestaat na 20 jaar op eigen benen uit samengeraapte meubels. halve erfenissen van bij mama en zelfs van bij oma. Mislukte impulsaankopen van bij LeenBakker, met in het achterhoofd: ja, het is goedkoop en je gaat er spijt van hebben.

Maar bon, de aannemer kwam langs en het ziet er naar uit dat er na 5 jaar in “verbouwegem” eindelijk schot in de zaak komt. Hier moet iets veranderen. En daarmee bedoel ik vooral “verdwijnen”. En ik vind dat niet evident. Er is de schommelstoel van de mama. Degene waar ik als kind al in zat te spelen. Omdat de rugleuning uit gevlochten riet bestaat was mijn favoriete bezigheid er met gekleurde wol patronen in te vlechten. Er zijn 3 very early ’80ies badkamerkastjes van Allibert, in beige en bruin. In perfecte staat en uitermate geschikt als schoenkast, maar te lelijk om bij te houden en te perfect om weg te gooien. Er is de Singer machine van mijn overgrootmoeder Leontine. Die staat voorlopig op de overloop naar de zolder stof te vergaren, maar ik heb mijn groottante 18 jaar geleden gesmeekt om ze te mogen hebben en nu moet ik vaststellen dat ik ze net zomin kan missen als mijn rechterarm.

Het allerergste: de trouwkast van mijn grootouders. Elke familie heeft zijn legendes, en de kast is die van de mijne. Ze was ooit smaller en had een bovenbouw. Die werd gesloopt en er werd een stukje in de breedte aangebouwd. Vlaamse koterij in kastformaat. Ik herinner me dat ze ooit donkergroen was en deel uitmaakte van het samengeraapte interieur dat mijn ouders zich konden veroorloven na het aangaan van een lening voor een bungalow in een nieuwbouwwijk. Ik heb ze net na mijn studententijd geadopteerd. Ze stond ondertussen in het tuinhuis. De groene verf werd gestript en ik heb ze wit geverfd. En de poten vervangen door wielen. en de originele handvaten vervangen door ikea-dopjes. En toch blijft het de trouwkast van mijn grootouders, het enige stuk meubilair dat zij ten tijde van hun huwelijk hebben laten maken. Maar binnenkort heeft ze hier geen plaats meer.

Misschien moet ik het allemaal maar op FB zetten. Voor wie het wil: spullen met een geschiedenis. Gekoesterd, gebruikt. Het is niet dat ze hier niet meer welkom zijn. Maar ik blijf dromen van mijn lege doos. Dit huis is de plek waar het moet gebeuren, de plaats zonder balast, waarin elk stuk puur functioneel is. De plek zonder ornamenten en sentimenten. De plek waar je kan thuiskomen in het volslagen niets. Het is een oude droom. Een droom van weggewerkte inbouwkasten en niets op de tafels en absoluut alles wit en leeg en hol en zelfs een beetje kil.

Ik denk dat ik ooit bij Conran gelezen heb dat het geen zin heeft om vast te houden aan spullen die overladen zijn met schuldgevoel. Wie dus nog een plaatsje heeft voor de trouwkast laat het maar horen. Je moet alleen kunnen verdragen dat ik elk jaar nog eens langskom om het hout te strelen en te denken: ” dag oma, dag opa, merci”.

Advertisements
This entry was posted in Wonen. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s